هیئت شهید غلامحسین فتحی

شعر آئینی مدح و مرثیه اهلبیت علیهم السلام

هیئت شهید غلامحسین فتحی

شعر آئینی مدح و مرثیه اهلبیت علیهم السلام

هیئت شهید غلامحسین فتحی
کانال این وبلاگ
يكشنبه, ۲۳ دی ۱۳۹۷، ۱۰:۲۱ ب.ظ

شعر شهادت حضرت زهرا سلام‌الله علیها-25

  • ۱۱ نمایش
  • شعر شهادت حضرت زهرا سلام‌الله علیها-25

    *********************

    سال‌ها پیش در این شهر، درختی بودم
    یادگار کهن از دوره سختی بودم
    هرگز از همهمه باد نمی‌لرزیدم
    سایه‌پرودِ چه اقبال و چه بختی بودم
    به برومندیِ من بود درختی کم‌تر
    رشد می‌کردم و می‌شد تنه‌ام محکم‌تر
    من به آینده خود روشن و خوش‌بین بودم
    باغ را آینه‌ای سبز به‌آیین بودم
    روزها تشنه هم‌صحبتیِ با خورشید
    همه‌شب هم‌نفسِ زهره و پروین بودم
    ریشه در قلب زمین داشتم و سر به فلک
    برگ‌هایم گلِ تسبیح به لب، مثل ملَک
    ناگهان پیک خزان آمد و باد سردی
    باغ شد صحنه طوفان بیابان‌گردی
    در همان حال که احساس خطر می‌کردم
    نرم و آهسته ولی با تبر آمد مردی
    تا به خود آمدم، از ریشه جدا کرد مرا
    ضربه‌هایش متوجّه به خدا کرد مرا
    حالتی رفت که صد بار خدایا کردم
    از خدا عاقبت خیر تمنّا کردم
    گر چه از زخمِ تبر روی زمین افتادم
    آسمان‌سِیر شدم، مرتبه پیدا کردم
    از من سوخته‌دل بال و پری ساخته شد
    کم‌کم از چوب من، آن‌روز دری ساخته شد
    تا نگهبان سراپرده ماهم کردند،
    هر چه «در» بود در آن کوچه، نگاهم کردند
    از همان روز که سیمای علی را دیدم
    همه‌شب تا به سحر چشم به‌راهم کردند
    مثل خود تشنه سیراب نمی‌دیدم من
    این سعادت را در خواب نمی‌دیدم من
    بارها شاهد رُخسار پیمبر بودم
    مَحرم روز و شبِ ساقی کوثر بودم
    تا علی پنجه به این حلقه در می‌افکند
    به‌خدا از همه پنجره‌ها سر بودم
    دست‌های دو جگر‌گوشه که نازم می‌کرد
    غرق در زمزمه و راز و نیازم می‌کرد
    به سرافرازی من نیست دری روی زمین
    متبرّک شدم از بال و پر روح‌الامین
    سایه وحی و نبوت به سرم بوده مدام
    به‌خدا عاقبت خیر، همین است همین
    هر زمانی که روی پاشنه می‌چرخیدم
    جلوه روشنی از نور خدا می‌دیدم
    از کنار در، اگر فاطمه می‌کرد عبور
    موج می‌زد به دلم آینه در آینه، نور
    سبزپوشان فلَک، پشت سرش می‌گفتند
    «قل هو‌الله احد»، چشم بد از روی تو دور
    سوره کوثری و جلوه طاها داری
    «آن چه خوبان همه دارند، تو تنها داری»
    دیدم از روزنِ در، جلوه احساسش را
    دست پرآبله و گردش دستاسش را
    دیده‌ام در چمن سبز ولایت، هرروز
    عطر اَنفاس بهشتی و گل یاسش را
    زیر آن سقف گِلین، عرش فرود آمده بود
    روح، همراه ملائک به درود آمده بود
    هر گرفتار غمی، ‌حلقه بر این در می‌زد
    هر که از پای می‌افتاد به من سر می‌زد
    آیه روشن تطهیر در این کوچه، مدام
    شانه در شانۀ جبریلِ امین پر می‌زد
    یک طرف شاهد نجوای یتیمان بودم
    یک طرف محو شکوفایی ایمان بودم
    من ندانستم از اوّل، که خطر در راه ‌است
    عمر این دل‌خوشی زودگذر کوتاه ‌است
    دارد این روز مبارک، شب هجران در پی
    شب تنهایی ریحان رسول‌الله ‌است
    مانده بودم که چرا آینه را آه گرفت؟
    یا پس از هجرت خورشید، چرا ماه گرفت؟
    رفت پیغمبر و دیدم که ورق برگشته
    مانده از باغ نبوت، گلِ پرپر‌گشته
    مَهبط وحی جدا گرید و، جبریل جدا
    مسجد و منبر و محراب و حرم، سرگشته
    هست در آینه باغ خزان‌دیده، ملال
    نیست هنگام اذان، صوت دل‌انگیز بلال
    همه حیرت‌زده، افروختنم را دیدند
    دیده بر صحن حرم دوختنم را دیدند
    بی‌وفایان همه، آن‌روز تماشا کردند
    از خدا بی‌خبران سوختنم را دیدند
    سوختم تا مگر از آتش بیداد و حسد
    چشم‌زخمی ‌به جگر گوشه یاسین نرسد
    هیچ آتش به جهان این همه جان‌سوز نشد
    شعله این‌قدر، فراگیر و جهان‌سوز نشد
    جگرم سوخت، ولی در عجبم از شهری
    که دل‌افسرده از این داغ توان‌سوز نشد
    آه از این شعله که خاموش نگردد هرگز
    داغ این باغ، فراموش نگردد هرگز
    سوخت در آتشِ بیداد رگ و ریشه و پوست
    پشت در این علی است و همه هستی اوست
    یادم از غفلت خویش آمد و با خود گفتم
    حیف آن روز به نجّار نگفتم، ای دوست:
    تو که در قامت من صبر و رضا را دیدی
    بر سر و سینه من میخ چرا کوبیدی؟
    همه رفتند و به جا ماند درِ سوخته‌ای
    دفتری خاطره از آتشِ افروخته‌ای
    سال‌ها طی شد از آن واقعه تلخ و، هنوز
    هست در کوچه ما چشمِ به در دوخته‌ای
    تا بگویند در این خانه کسی می‌آید
    «مژده، ای دل که مسیحا نفسی می‌آید»
    محـمـد جواد غفورزاده (شفق)

    *******************

    سراپا دردم و، جان کندن دائم شده کارم
    نهادم چشم بر در، تا اجل آید به دیدارم
    به وقت راه رفتن آنچنان لرزد قدمهایم
    که دستی بر سرِ زانوست، دستی به دیوارم
    برو ای عُمر از دستم که من با مرگ، مأنوسم
    بیا ای مرگ، یاری کن که من از عُمر، بیزارم
    طرفدار علی بودم که بین آن همه دشمن
    نشد جز شعله آتش در آنجا کس طرفدارم
    گهی در خانه، گه بین در و دیوار، گه کوچه
    خدا داند چه آمد بر سرم! کشتند صدبارم
    گرفتم دامن مولای خود در چنگ و میگفتم
    بزن قنفذ که من دست از امامم برنمی دارم
    دلم بر شوهرم می سوخت چون قنفذ مرا می زد
    نگاه غربت او بیشتر می داد آزارم
    نگفتم راز خود با هیچکس، اما خدا داند
    نمی آید به هم از درد، یک شب چشم بیدارم
    *******************

    جواب حضرت علی علیه السلام

    منم تنهای تنها و تویی تنهاترین یارم
    مرو مگذار تنهایم که من تنها تو را دارم
    تو هم جان علی هم حافظ جان علی بودی
    چگونه پیکرت را در درون خاک بگذارم
    منم مشکل گشای خلقت و دست خدا زهرا!
    ببین بی تو چه مشکل ها که افتاده است در کارم
    همه غم های عالم بین ما تقسیم شد آری
    که تو از درد می نالی و من از غصّه بیدارم
    دو چشم بسته و قدِّ خم و ضعف تنت گوید
    که امشب می روی از دستم ای مظلومه بیمارم
    بزن چادر کنار از رخ که هنگام جدایی شد
    مپوشان روی خود را از من ای شمع شب تارم
    بنالید ای تمام چاه ها ای نخل ها بر من
    که زهرای مرا کشتند پیش چشم خونبارم
    دو دست بسته از خانه مرا بردند در مسجد
    عدو نگذاشت یارم را ز روی خاک بردارم
    بگو بغض گلو را پیش چشمم بشکند زینب
    سکوت سینه سوزش داده بیش از گریه آزارم

    غم ناگفته ام چون شعله خیزد از دل «میثم»

    به هر بیتش بود آهی ز سوز سینه ی زارم

    غلامرضا سازگار

    *******************

    آنشب که شب از صبح محشر تیره تر بود
    آنشب که از آن مرغ شب هم بی خبر بود
    آنشب که خون از دیده مهتاب میریخت
    اسما برای غسل زهرا آب میریخت
    باید علی صد بار دست از جان بشوید
    تا که به پیراهن تن جانان بشوید
    می دید پامال خزان ها لاله اش را
    می شست جسم یار هجده ساله اش را
    می شست در تاریکی شب مخفیانه
    گه جای سیلی گاه جای تازیانه
    می شست جسم همدم و دلداده اش را
    قرآن زیر دست و پا افتاده اش را
    می شست در تاریکی شب آن جسم خسته
    می کرد دستش لمس بازوی شکسته
    آرام بود اما وجودش مشتعل بود
    از مادر و از چار فرزندش خجل بود
    آهی کشید و زد گره بند کفن را
    می سوخت و می دید مرگ خویشتن را
    یک چشم بر یاس کبودش در کفن داشت
    یک چشم دیگر بر حسین و بر حسن داشت
    از بی کسی در بال هم، سر برده بودند
    گویی کنار جسم مادر مرده بودند
    داغ دل مولا دوباره گشت تازه
    ریحانه ها را خواند پای آن جنازه
    کای گوشه گیران شب غربت بیایید
    آخر وداع خویش با مادر نمایید
    آیید و جان خویش را در بر بگیرید
    از مادر خود توشه آخر بگیرید
    دو طائر بشکسته پر از جا پریدند
    افتان و خیزان جانب مادر دویدند
    دو دسته گل گلبوسه از کوثر گرفتند
    قرآن خون آلوده را در بر گرفتند
    ناگاه از آن خونین بدن آهی برآمد
    با ناله بیرون دستهای مادر آمد
    بشنید گردون ناله منصوره اش را
    بگرفت قرآن در بغل دو سوره اش را
    میخواست بی تابی ز طفلان جان بگیرد
    میرفت تا عمر علی پایان بگیرد
    ناگه ندا آمد علی بشتاب بشتاب
    دردانه های وحی را دریاب دریاب
    غلامرضا سازگار

    *******************

    فاطمه کیست؟ آن که از مدحش
    ناتوانند عالم و آدم
    مانده ناکام این زبان در کام
    شرمسار و سیاه نامه قلم

    کفو حیدر شدی وگرنه نبود
    احدی کفو او در این دنیا
    آمدی تا فقط خدا باشد
    مالک "لم یکن له کفوا"

    در تمام صفات حسن و کمال
    آینه دار مرتضی زهراست
    بنگر اینک که خطبه فدکش
    کفو نهج البلاغه مولاست

    خطبه ای سطر سطر آن توحید
    خطبه ای تالی کلام الله
    اولین سطر خطبه اش آه است
    آخرین سطر آن هم آه است آه

    در حیایش همین بس است که گفت:
    اوج خوشبختی زن، این باشد
    که نه نامحرمی ببیند و نه
    چشم نامحرمی بر او افتد

    از سخایش سخن چه گویم من؟
    در نیابد سخن سخایش را
    من نگویم که خود بپرسید از
    سوره "هل اتی" عطایش را

    خانه سادگیست خانه او
    خشتهای گلین و نان جوین
    سفره دار خلایق است اما
    نیست در خانه سفره اش رنگین

    چون پدر رفت و منقطع شد وحی
    همدمش ساخت حق، ملائک را
    همچو مریم شنید در محراب
    نغمه «أقنتی لربک» را

    در عبادت سرآمد امت
    شرح عشقش فراتر از عقل است
    شمه ای گر ز وصف آن خواهی
    «قَدَمَاها تَوَرَّمَت» نقل است

    در قدمهایش آن کبودی بود
    تا نشان از عبادتش باشد
    بازویش هم کبود بود ای وای
    که نشانی ز غربتش باشد

    حرفهای نگفته ای داری
    دردهای نهفته ای داری
    زیر باران گریه ام امشب
    زخمهای شکفته ای داری

    باورم نیست در برابر من
    این گل مانده در کفن، زهراست
    باورم نیست پیش چشمانم
    جسم بی جان جان من زهراست

    هست صبر جمیل حیدر هم
    در فراق جمال زهرا کم
    آید از مرتضی که صبر خداست
    ناله «قَلَّ صَبری» از این غم

    لیلة‌الدفن «لیلة‌القدر» است
    شب معراج لیلة‌الإسرا
    گشته خاموش «کوکب دری»
    خفته در خاک زهره زهرا

    صاحب ماسئلتکم من أجر!
    خوب اجر تو را ادا کردند
    خودت از دخترت بپرس و ببین
    امتت بعد تو چه‌ها کردند

    صبر کردم اگرچه بود شگفت
    از دل داغدار، این همه صبر
    صبر کردم اگرچه بود شگفت
    از من و ذوالفقار این همه صبر
    محـمـد مهدی سیار

    *******************

    شب گریه بود کار علی بعد فاطمه
    چاه است راز دار علی بعد فاطمه
    لالایی شبانه در گوش نخل هاست
    آواى غصه دار علی بعد فاطمه
    روزی هزار بار در آن کوچه جان سپرد
    آن کوچه شد مزار علی بعد فاطمه
    لبریز خوشه‌خوشه‌ی صبر است بعد از این
    دسداس روزگار علی بعد فاطمه
    هربار بی قرار شده زینب آمده
    زینب شده قرار علی بعد فاطمه

    *******************

    ۹۷/۱۰/۲۳

    نظرات  (۰)

    هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی