هیئت شهید غلامحسین فتحی

شعر آئینی مدح و مرثیه اهلبیت علیهم السلام

هیئت شهید غلامحسین فتحی

شعر آئینی مدح و مرثیه اهلبیت علیهم السلام

هیئت شهید غلامحسین فتحی
کانال این وبلاگ
بایگانی
دوشنبه, ۷ آبان ۱۳۹۷، ۱۲:۳۷ ق.ظ

اشعار اربعین امام حسین علیه السلام-13

  • ۲۳ نمایش
  • اشعار اربعین امام حسین علیه السلام-13

    *********************

    برسرمزار دلدار

    از سر ِناقهٔ غم شیشهٔ صبر افتاده

    همه دیدند که زینب سر قبر افتاده

    چشم او در اثر حادثه کم سو شده است

    کمرش خم شده و دست به زانو شده است

    بیت بیتِ دل او از هم پاشیده شده

    صورتش در اثر لطمه خراشیده شده

    گفت برخیز که من زینب مجروح توام

    چند روزیست که محو لب مجروح توام

    این چهل روز به من مثل چهل سال گذشت

    پیر شد زینب تو تا که ز گودال گذشت

    این رباب است که این گونه دلش ویران است

    در پی قبر علی اصغر خود حیران است

    گر چه من در اثر حادثه کم می‌بینم

    ولی انگار دراین دشت علم می‌بینم

    دارد انگار علمدار تو برمی گردد

    مشک بر دوش ببین یار تو برمی گردد

    خوب می‌شد اگر او چند قدم می‌آمد

    خوب می‌شد اگر او تا به حرم می‌آمد

    تا علی اصغر تو تشنه نمی‌مرد حسین

    تا رقیه کمی افسوس نمی‌خورد حسین

    راستی دختر تو... دختر تو... شرمنده

    زجر... سیلی... رخ نیلی... سر تو شرمنده

    وای از دختر و از یوسف بازار شدن

    وای از مردم نا‌اهل و خریدار شدن

    سنگ‌هایی که پریده است به سوی سر تو

    چه بلایی که نیاورده سر خواهر تو

    سرخی چشم خبر می‌دهد از دل خونی

    وای از آن لحظه که شد چوبهٔ محمل خونی

    مجید تال

    ***********************

    باور نمی کنم

    باور نمی‌کنم که رسیدم کنار تو

    باور نمی‌کنم من و خاک دیار تو

    یک اربعین گذشته و من پیر‌تر شدم

    یک اربعین گذشت و شدم همجوار تو

    یک اربعین اسیر بلایم اسیر عشق

    یک اربعین دچار فراقم دچار تو

    یک اربعین دویده‌ام و زخم دیده‌ام

    دنبال ناله‌های یتیمان زار تو

    یک اربعین بجای همه سنگ خورده‌ام

    یک اربعین شده بدنم سنگ سار تو

    یک اربعین به گریهٔ من خنده کرده‌اند

    لبهای قاتلان تو و نیزه دار تو

    مثل رباب مثل همه تار‌تر شده

    چشمان خستهٔ من چشم انتظار تو

    روز تولدم که زدم خنده بر لبت

    باور نداشتم که شوم سوگوار تو

    با تیغ و تیر و دشنه تو را بوریا کنند

    با سنگ و تازیانه مرا داغدار تو

    یادم نمی‌رود به لبت آب آب بود

    یادم نمی‌رود بدن غرقه خار تو

    مانده صدای حرمله در گوش من هنوز

    پستی که نیزه زد به سر شیرخوار تو

    حالا سرت کجاست که بالای سر روم

    گریم برای زخم تن بی‌شمار تو

    من نذر کرده‌ام که بخوانم در علقمه

    صد فاتحه برای یل تکسوار تو

    ***************************

    روزی که سر به کوه و بیابان گذاشتم

    بردم به دوش پیکرم و جان گذاشتم

    بانگ رحیل چون که شد از کاروان بلند

    شوق وصال گشتم و هجران گذاشتم

    بگرفتم از تو جان دگر ای مسیح عشق!

    تا لعل لب به حنجر عطشان گذاشتم

    در باغ لاله های تو داغ دلم شکفت

    مرحم ز عشق بر دل سوزان گذاشتم

    کردم به تن لباس صبوری گه سفر

    امّا دریغ جسم تو عریان گذاشتم

    پیمان عشق با تو چو بستم به کربلا

    هستی خویش بر سر پیمان گذاشتم

    سر گشته چون نسیم شدم در دیار شام

    گنج ترا به گوشه ویران گذاشتم

    از آب دیده تا دهمت شستشو حسین

    جوئی برت ز دیده گریان گذاشتم

    خورشید طلعتِ تو به نی کرد تا طلوع

    سر از پی ات به ناله و افغان گذاشتم

    بلبل صفت به گلشنِ از کین خزان تو

    آوای غم به یاد بهاران گذاشتم

    رفتم ولی ز قصه خود تا به روز حشر

    «عنقا» صفت فسانه به دوران گذاشتم

    عباس عنقا

    ************************

    سید رضا موید

    ز نینوای تو رفتم، چو نی نوا کردم

    چنان که بادیه ها را چو نینوا کردم

    به هر کجا که نشستم گریستم ز غمت

    به هر طرف که دویدم تو را صدا کردم

    ز خارهای مغیلان بپرس کز داغت

    چقدر اشک فشاندم، چه ناله ها کردم

    تو دشت ماریه را کربلا ز خون کردی

    به شام و کوفه من از اشک کربلا کردم

    به جای ناله ز هر تازیانه دشمن

    علی علی زدم از دل خدا خدا کردم

    طواف پیکر بی سر به زیر خنجرها

    زیارت سرِ بی تن به نیزه ها کردم

    پیام خون تو بردم به هر کجا رفتم

    حدیث غربت حقّ تو را ندا کردم

    نتیجه دادن خونت به عهده من بود

    که صبر کردم و بر عهد خود وفا کردم

    لوای زحمت پیغمبران به دوشم بود

    قدم خمید ولی راست این لوا کردم

    تو خواستی به نماز شبت دعا گویم

    تو را به جان تو در هر نفس دعا کردم

    سپرد حکم تو هشتاد و چار لاله به من

    که من به اشک، حراست ز لاله ها کردم

    به غیر یک گل پرپر که در خرابه بماند

    گلی که سوختم و از برم جدا کردم

    رقیه را که نیاورده ام ببخش مرا

    ورا به غربت شام بلا رها کردم

    به نیزه خواندن قرآن تو ربود دلم

    اگر چه سوختم از غم ولی صفا کردم

    ز خطبه خواندنم انداختی و از حالم

    گواست چوبه محمل که من چه ها کردم

    به دست بسته بسی تازیانه خوردم تا

    طناب ظلم ز دست سکینه وا کردم

    اگر ز پای فتادم بسی ولی آخر

    به کاخ ظلم عزای تو را به پا کردم

    ببین رضای "مؤید" به گریه می گوید

    کزین سرود خدا را ز خود رضا کردم

    **************************

    مقام زینب

    بعد زهرا بهترین زن بین زن ها زینب است

    لاف نَبود گر بگویم عین زهرا زینب است

    گر بپرسی کیست استاد دبیرستان عشق

    خیل شاگردان همه گویند تنها زینب است

    گر بسنجی در ترازوی عمل معیار صبر

    صبر گوید قهرمان صبر دنیا زینب است

    گر مقام او بود از جمع معصومین جدا

    آن که ازهرمعصیت باشد مبرّا زینب است

    در ریاضی گر حساب جمع از مِنها جداست

    آن که از جمع شفاعت نیست مِنها زینب است

    آن که با تیغ زبان، کار دو صد شمشیر کرد

    کوه صبر و استقامت روح تقوا زینب است

    آن که با ایراد نطقی کرد مانند علی

    زاده مرجانه را محکوم و رسوا زینب است

    آن که بهر ما جهاد فی سبیل الله را

    با اسارت می کند تفسیر و معنا زینب است

    با شهامت چون اسارت گشت توأم، عقل گفت

    آن که در دنیا نظیرش نیست پیدا زینب است

    شد رقم پرونده اسلام با خون حسین

    آن که با خون سر خود کرد امضاء زینب است

    شاعر ژولیده می گوید به آواز جلی

    بین زن ها بهترین زن بعد زهرا زینب است

    ژولیده نیشابوری

    *****************************

    زخمیِ زنجیرم، کبودِ بی شمارم

    بر شانه هایم زخم های کهنه دارم

    همشیرۀ خورشیدم و بانوی نورم

    هر چند که در پنجه ی گرد و غبارم

    شامِ غریبانیِ عصر خیمه هایم

    آن چادر خاکیِ در حال فرارم

    نام مرا با خطّ نا محرم نوشتند

    یعنی اسیر کوچه های روزگارم

    دیگر نمی آید به دنبالم مغیلان

    دیگر ندارد آبله کاری به کارم

    من حضرت یعقوبم و یوسف پرستم

    بر سینه ام پیراهنت را می فشارم

    دسته گل یاسی ندارم بر مزارت

    امّا به جایش تا بخواهی لاله دارم

    انگار من خوابیده ام در این بیابان

    انگار تو افتاده ای روی مزارم

    من با نیابت از تمام خاندانم

    بر آستان خاکی ات سر می گذارم

    علی اکبر لطیفیان

    ******************

    داغ غمت

    رفتم من و، هوای تو از سر نمی رود

    داغ غمت ز سینهٔ خواهر نمی رود

    برخیز تا  رویم  برادر،  که  خواهرت

    تنها به سوی روضه مادر،  نمی رود

    گر بی تو زینبِ تو کند جای در وطن

    از  خجلتش  نزد  پیمبر ،  نمی رود

    سوز گلوی خشک تو! اندر لب فرات

    ما را ز  یاد  تا  لب  کوثر  نمی رود

    پهلوی چاک خورده ات از نیزه و سنان

    ما را ز یاد تا صف محشر  نمی رود

    تا گوشهٔ لحد شودم جا ز خاطرم

    کنج تنور خولی کافر نمی رود

    بزم یزید و طشت زر و چوب خیزران

    هرگز ز یاد زینب  مضطر  نمی رود

    «جودی » ز یاد آن لب خشکیده ات شها

    گر در جنان رود لب کوثر نمی رود

    جودی خراسانی

    **************************

    سفر بی تو

    ز کویت گر چه رو در شام غم با چشم تر کردم
    دلم پیش تو ماند و بیدل از کویت سفر کردم
    به سان تیر می رفتم کمانی گشته برگشتم
    ز بس با ناگواری در ره عشق تو سر کردم
    عدوی دون به هر جا خواست طفلان را بیازارد
    به جان تو، که من آن جا تن خود را سپر کردم
    دل من بیشتر می سوخت گر قرآن نمی خواندی
    که بس تُهمت زدند و صبر با خون جگر کردم
    در آن اِجلاس ننگین، گرد هم آیی ننگین تر
    به منطق پایگاه خصم را زیر و زبر کردم
    تو از چه تا مرا دیدی دو چشم خویش را بستی
    که من تا آخر مجلس نگه بر طشت زر کردم

    علی انسانی

    ***********************

    ایام اربعین تو یا صبح محشر است

    یا روز جانگداز وفات پیمبر است

    بیش از هزار سال گذشته است و اربعین

    از اربعین اول تو غم فزاتر است

    دوران هر حماسه دو روز است و دور تو

    از ابتدای خلقت تا صبح محشر است

    هر جا عزای توست همان جا حریم توست

    هر پیر دلشکسته در آن بزم جابر است

    احرام ما لباس سیه، کعبه کربلا

    اشک مصیبت تو فرات است و کوثر است

    جابر بپوش جامه احرام و غسل کن

    کاین سرزمین مزار بدنهای بی سر است

    این جا نه کعبه، کعبه در این جا کند طواف

    این جا نه خانه، خون خداوند اکبر است

    جابر در این زمین مقدس وقوف کن

    کاین جا نکوتر از عرفات است و مشعر است

    این جاست گلبُنی که به دامان سرخ آن

    از حمله خزان صد و ده لاله پرپر است

    بالای سر میا که سری نیست در بدن

    پایین پا بیا که تن پاک اکبر است

    بر حنجر بریده او نام زینب است

    در سینه دریده او قبر اصغر است

    جابر به دور قبر بگرد و نظاره کن

    دور از تمامی شهدا قبر دیگر است

    بوی حبیب میوزد از خاک آن مزار

    آری حبیب نور دو چشم مظاهر است

    جابر بیا به جانب گودال قتلگاه

    کان جا به گوش ناله زهرای اطهر است

    این سنگها که در دل گودال ریخته

    یادآور جنایت خصم ستمگر است

    جابر ز قتلگاه بیا سوی علقمه

    کان جا حسین را سر و سردار و لشکر است

    از جان مزار حضرت عباس را ببوس

    چون با سرشک فاطمه خاکش مُخمّر است

    عباس کیست آن که به رزم و به حلم و صبر

    گاهی حسین گاه حسن گاه حیدر است

    عباس کیست سرو روان دو فاطمه

    عباس کیست چشم و چراغ دو مادر است

    "میثم" سلام باد به جابر که بر لبش

    در روضه حسین سلام مکرر است

    غلامرضا سازگار

    **************************
    تا جسمِ سر جدای تو را دیدم ای حسین!

    بر خویش از فراق تو لرزیدم ای حسین!

    وقت جدایی از تو که با تازیانه بود

    چون چشمههای زخم تو جوشیدم ای حسین!

    ما گام در طریق اسرات زدیم و حال

    ختمِ رسالتی ست که بُگزیدم ای حسین!

    من زینبم که عشق تو بُردم به شهر شام

    این راه را به پای تو پوییدم ای حسین!

    رفتم به شام بهر قیام دگر ولی

    هر جا قدم نهاده خروشیدم ای حسین!

    نخلی که کاشتی تو به خون اندر این زمین

    در شام و کوفه میوه از آن چیدم ای حسین!

    بودم اگر اسیر ولی مشت انتقام

    بر فرق دشمنان تو کوبیدم ای حسین!

    دادم شکست دولت شب را که چون تو من

    بنیانگر حکومت خورشیدم ای حسین!

    نقش از تو یافت واقعهی کربلا و من

    تفسیر آن حماسهی جاویدم ای حسین!

    ترسم که لرزه بر تن صد پارهات فتد

    گویم اگر بی تو چها دیدم ای حسین!

    توام به اشک دیدهی من بود و خون دل

    آبی اگر بدون تو نوشیدم ای حسین!

    تا کودکان غم زده کمتر کتک خورند

    بر خود ز تازیانه بپیچیدم ای حسین!

    چون معجرم به غارت بیگانه رفته بود

    با دست بسته چهره بپوشیدم ای حسین!

    زود آمدی و خطبهی من ناتمام ماند

    ای اوستاد مکتب توحیدم ای حسین!

    آن شب که شد چراغ شبستان ما سرت

    پروانه وار گِرد تو گردیدم ای حسین!

    دیدم رقیه از همه عاشقترت بود

    آن نازدانه را به تو بخشیدم ای حسین!

    داغِ رقیه طاقت ما را تمام کرد

    زین غم خدا گواست چه ها دیدم ای حسین!

    مشکلتر از فراق تو ترک مزار توست

    این جا چو هست کعبهی امیدم ای حسین!

    لطف تو و "موید" بشکسته حال ما

    کاشعار اوست مورد تاییدم ای حسین!

    سید رضا موید

    **********************

    موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۷/۰۸/۰۷
    ذاکر شهید

    اربعین

    نظرات  (۰)

    هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی